แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้นด้านหน้าและรอบ ๆ รัฐสภาไทย เปรี้ยง..บึ้ม ทั้งแก๊สน้ำตาและห่ากระสุนปืนทั้งของจริงผสมของปลอม ควันสีขาวกระจายคุกคลุ่งไปทั่วคนเสื้อเหลือง กลิ้งลมระเนระนาด แขนขาดกระเด็น ขาหลุดกระดอน นิ้วมือและเท้าหายไป เลือดไหลนองปฐพี น้ำ ขอน้ำเทราดรดใบหน้าให้ข้าที แสบเอ่ย แสบตา วิ่ง วิ่ง วิ่งหนีให้ตัวรอด ไอ้ตำรวจไทยมันยิงไล่ไส่ประชาชน ไอ้พวกคนเสื้อเหลืองไม่ใช่พวกกูเสื้อสีเขียว ยิงมันเข้าไปเจ้านายสั่งมา กูต้องยิง ยิง ยิง เพื่อไว้ลายตำรวจไทยยิงได้แค่ประชาชนไทยด้วยกันเอง แต่เขมรกลัวเหมือนห มา  แล้วเธอก็สิ้นใจด้วยปลายกระบอกปืน โบว์สีขาวแห่งพันธมิตร ขอให้เธอไปสู่แดนสวรรค์ด้วยเถิดพร้อมด้วยวีรบุรุษอีกคนโดนระเบิด ขอให้หลับให้สบาย อีกบาดเจ็บอีก400กว่าคน เอาเถิดผู้คนจะจดจำเจ้ารัฐบาลไทยฆาตกรแห่งปี 2551 ตุลาคม 7 สมชื่อแล้วหรือสมชายนายกไทย อีกไม่นานลองดูซิว่าใครจะเป็นใหญ่ในแผนดิน